رایج‌ترین خطاهای گفتاری و شنیداری زبان فارسی را می‌توان موارد زیر برشمرد:

  • تبدیل «پ» و «ف» به یک‌دیگر: در میان آفریقایی‌ها و بیشتر در مردم نیجریه و گینه.
  • تبدیل «پ» به «ب»: آفریقایی‌ها و عرب‌ها. 
  • «ب» به «و»: آفریقایی‌ها.
  • «ث» و «ص» و «س»: عرب‌ها و غالب مسلمان‌ها که با زبان قرآن آشنایند.
  • «د» و «ض» و «ظ»: عرب‌ها و غالب مسلمان‌هایی که قرآن می‌دانند.
  • «د» و «ط»: پاکستانی‌ها.
  • «ر» و «ل»: چینی‌ها.
  • «خ» و «ح»: چینی‌ها، کشورهای آسیای شرقی، برخی کشورهای اروپایی و برخی از کشورهای اروپای شرقی مانند اوکراین.
  • «م» و «ن» اگر در آخر کلمه باشد: چینی‌ها.
  • «ژ» و «ج»: عرب‌ها.
  • «ق» و «گ»: ترک‌ها، پاکستانی‌ها و آفریقایی‌ها.
  • «ق» و «ک»: پاکستانی‌ها.
  • «س» و «ش»: برخی آفریقایی‌ها مثل مردم گینه‌ی بیسائو و بروندی.
  • صدای کشیده‌ی «ای» به جای «-ِ»: عرب زبان‌ها و مسلمانان آشنا با قرائت قرآن. 
  • «-ِ» به جای «ای»: خطای بالا در بین تاجیک‌ها و افغان‌ها گاه برعکس هم اتفاق می‌افتد یعنی صدای کشیده‌ی «ای» را «-ِ » تلفّظ می‌کنند.